Uit angst voor behoudende islamitische kiezers
hebben de PvdA en andere linkse partijen hun vrijzinnige principes
verraden. Het gevolg is dat de natuurlijke achterban is overgelopen of
dreigt over te lopen naar rechts.
De PvdA moet terug naar haar vrijzinnige wortels, duidelijk stelling
nemen tegen alle vormen van religieuze onverdraagzaamheid, en
ondubbelzinnig opkomen voor afvallige, seculiere en vrijzinnige
moslims. De partij dreigt te vervallen in de fouten van voor de
Fortuyn-revolutie door kritiek op behoudende en orthodoxe vormen van de
islam af te doen als ‘islamofobie’.
Dat schrijft journalist Carel Brendel in Het verraad van links. In dit
boek beschrijft Brendel de relatie tussen sociaal-democratie en
godsdienst in de afgelopen 130 jaar.
Ferdinand Domela Nieuwenhuis, de grondlegger van het socialisme in
Nederland, was een afvallige predikant. De strijd voor betere
leefomstandigheden en betere arbeidsvoorwaarden van de eerste
socialisten was tegelijkertijd een gevecht tegen de behoudzucht van de
kerken.
Bijna honderd jaar heeft de sociaal-democratie op de bres gestaan voor
geestelijke vrijheid. Vanuit de linkse beweging kwamen later stevige
impulsen voor de emancipatie van vrouwen en homo’s.
Met de komst van de multiculturele samenleving is links de weg
kwijtgeraakt. Vooraanstaande socialisten en feministen van weleer
leveren geen kritiek op negatieve aspecten van de islam uit een
misplaatste angst voor racisme. Brendel: “Nu een nieuwe groep
vrijdenkers hun steun bitter hard nodig heeft, geven de linkse nazaten
van Domela Nieuwenhuis en Troelstra niet thuis.”
Brendel noemt zijn boek een poging om progressief Nederland wakker te
schudden. “Links moet ophouden om solidair te zijn met boerkadraagsters
en middeleeuwse imams.”
Hij vergelijkt de angstige houding van de PvdA ten aanzien van de islam
met de moedige rol die de SDAP rond 1900 speelde bij de emancipatie van
de joodse arbeiders. Arbeidersleiders als Henri Polak en Jan van
Zutphen dronken destijds geen kopjes thee in de synagoge, maar
streefden buiten de kerken om naar innige samenwerking tussen joden en
niet-joden. Polak werd net als Hirsi Ali 100 jaar later door
behoudzuchtige gelovigen gezien als een soort ‘nestbevuiler’.
In het hoofdstuk Het wereldbeeld van Geert Mak zet Brendel grote
vraagtekens bij de rooskleurige geschiedschrijving, die als fundament
dient voor het multiculturalisme. Mak gebruikt verkeerde statistieken
en onjuiste vergelijkingen, aldus de auteur die eerder Maks pamflet
Gedoemd tot kwetsbaarheid onderuit haalde met vijftig kritische vragen.
Brendel hekelt in het hoofdstuk Het multiculti-koningshuis de
partijdige rol van het Oranjehuis in het debat over de multiculturele
samenleving. Koningin Beatrix laat regelmatig zien niet boven de
partijen te staan. “Het is altijd de toon van de critici van de
radicale islam die de Oranjes niet aanstaat. Als Pim Fortuyn, Ayaan
Hirsi Ali of Geert Wilders worden uitgemaakt voor nazi’s, of met de
dood worden bedreigd, zwijgen Beatrix, Mabel of Willem-Alexander in
alle talen over de verkeerde toon.”
Het verraad van links eindigt met tien programmapunten of
aanbevelingen (“Tien voor rood”) voor de PvdA en andere linkse
partijen. Een duidelijk signaal zou de vervanging zijn van minister
Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie. De bewindsvrouw, voor wie de
boerka moet kunnen, heeft volgens de auteur niets beters te bieden dan
‘het herhalen van de cliché’s van weldenkend Nederland’.
Brendel (58) is opgegroeid in een links, niet-godsdienstig gezin. Hij
heeft gewerkt voor Het Parool, Vrij Nederland, de Amersfoortse Courant,
en is nu verslaggever bij het Algemeen Dagblad.
Extra informatie:
Ingenaaid: paperback,kaft slap, 242 pagina's
Verschenen: oktober 2008
Gewicht: 366 gram
Formaat: 215 x 134 x 25 mm
Uitgeverij Aspekt B.V.
|
Brendel, C., Het verraad van links
Prijs Euro 19.95
| 
Bij u in huis op: woensdag
Betaal vóór: 16:00
|
| Andere titels binnen de rubriek: |
| Non-fictie vrije tijd /algemeen
|
zijn
aanwezig in onze winkel in Franeker: Raadhuisplein 4-6
