Wolfstonen
'Een zalige roman. Behalve onderhoudend ook uitermate humoristisch.' - Het Financieele Dagblad
Notulen
Franke maakte naam met grote, meerstemmige romans. In deze Notulen toont hij zich juist een meester op de korte literaire baan. Met hooguit vierhonderd woorden opent hij emotionele vergezichten en afgronden die je doen huiveren of glimlachen, en nooit onverschillig laten. Van momenten, gedachten en gesprekken die in cafés, achter de ramen van nieuwbouwwoningen of gewoon op straat opkomen (en weer verdampen), maakt hij intrigerende verhaaltjes die met een zweem van absurdisme toch een sterk gevoel van herkenning oproepen bij de lezer.
Het is alsof de schrijver zich met een blocnote in de hand door het mijnenveld van menselijke contacten begaf en de onvermijdelijke ontploffinkjes in woorden wist te vangen. De mannen en vrouwen in deze mini-verhaaltjes denken en voelen langs elkaar heen - de lezer echter is binnen enkele zinnen met ze vertrouwd.
Het moderne leven, kortom, was in vergadering bijeen. En Herman Franke maakte de notulen.
Waarom vrouwen betere lezers zijn
Over schrijvers, boeken en lezers
Literatuur moet stekels hebben, betoogt Herman Franke. Zij moet schuren en schrijnen. De inzet van de schrijver is misschien nog wel belangrijker dan het resultaat. Literatuur is goed voor de seks, kan troost bieden of een medicijn zijn tegen psychische klachten.
De beeldrijke, vaak polemische visies van Franke schreeuwen om instemming of tegenspraak, maar dulden geen onverschilligheid. Al vierjaar lang schrijft hij tweewekelijks een column over literatuur in Cicero, de boekenbijlage van de Volkskrant.
Zijn stukken roepen nogal eens reacties op in de ingezonden brieven-rubriek van die krant. Franke bespreekt literatuur het liefst op het scherpst van de snede. Zo levert de klacht van Balkenende over satire rond het koningshuis een beschouwing op over de vermenging van feit en fictie in romans.
Aan de ineenstorting van de WTC-torens koppelt hij een gedachte over verantwoord schrijverschap. Ons leesgedrag ontleedt hij vervolgens met een fileermes door een enquête over de kwaliteit van de Nederlandse literatuur te benutten om uit te leggen waarom vrouwen betere lezers zijn dan mannen. En hij laat zien dat de invoering van de euro ingrijpende gevolgen kan hebben voor de leeservaring.
Welk onderwerp Franke ook aansnijdt, steeds weet hij de boeken die hij daarbij betrekt treffend in het hart van deze tijd te plaatsen.
Waarom vrouwen betere lezers zijn is een hechte compilatie van Frankes columns. Een inspirerende bundel voor literatuurliefhebbers.
Uit het niets
Met Uit het niets bouwt Herman Franke aan de doorlopende roman ‘Voorbij ik en waargebeurd’, een literair universum waarin feit en fictie, heden en verleden, innerlijk en buitenwereld meeslepend op elkaar ingrijpen. In dit zelfstandig te lezen openingsdeel wordt een zogenaamde ‘ik’ geboren die de lezer leert kennen aan de hand van zijn eerste Groningse herinneringen, zijn obsessies, zijn liefdes, zijn fantasieën, zijn ervaringen op de weg naar volwassenheid, de verhalen die hij verzint en die hem verteld worden. Deze ‘ik’ zal in de jaarlijks te verschijnen delen door Franke gevolgd worden tot in de krochten van onze samenleving en van zijn levendige geest, in voor- en tegenspoed, van wieg tot graf.
Is het een verzonnen autobiografie? Is het een meerstemmige roman? Zijn het verhalende beschouwingen? De ‘ik’ in dit boek haalt er zijn schouders over op en leidt zichzelf hondsnieuwsgierig rond in het grenzenloze rijk van verbeelding en werkelijkheid. Uit het niets vormt aldus de ontroerende start van een literair avontuur dat naar ambitie en kwaliteit alles in zich draagt tot de belangwekkende prozacycli van de hedendaagse Nederlandse letteren uit te groeien.
Gebonden,
Het standbeeld van de Britse zeeheld Horatio Nelson op Trafalgar Square heeft al heel wat leven aan zich voorbij zien trekken.
De tuinman en de dood van Diana
Over plagiaat bij Van Eyck, de uitmelking door de kwaliteitsmedia van de dood van Diana en de grenzen tussen autobiografie en verbeelding.
De pers: ‘...een sympathieke en slimme dwarsligger, vol ergernissen die hij overtuigend weet te verwoorden. Maar ook een roepende in de woestijn.’ - Trouw
Wolfstonen beschrijft op spannende en invoelende wijze de lotgevallen van de bewoners, steeds vanuit hun eigen perspectief. Het zijn prachtige geschiedenissen van mannen en vrouwen met ieder hun eigen verleden. Daarnaast worden, soms liefdevol, soms ontluisterend, de omwonenden beschreven, eenvoudige mensen die grote moeite hebben met de komst van deze gegoede burgers. Een jongen en een meisje kijken engelachtig toe. Gaandeweg loopt de spanning tussen beide groepen op en werkt de roman toe naar een ontlading die de lezer verbijsterd achterlaat.
Wolfstonen bevat meer dan 500 pagina's spetterende vertel- en verbeeldingskracht in een zeldzame compositorische en stilistische beheersing. De psychologische tekening van de personages is indrukwekkend.
Goedkope editie