Lucebert is gekend en geliefd om zijn poëzie en om zijn beeldende kunst. Steevast worden deze beide kunstvormen afzonderlijk, en los van elkaar beschouwd. Hans Groenewegen laat in Het handschrift van Lucebert voor het eerst zien hoe Luceberts overweldigende stroom tekeningen dezelfde bron heeft als de stroom van zijn gedichten. Groenewegen richt zich als eerste beschouwer op deze tweevoudige bron. Hij beschrijft waar beide kunstvormen samenkomen en uiteengaan, hoe ze elkaar verhelderen of verduisteren, verklaren en betekenis geven.

In Het handschrift van Lucebert schetst Groenewegen een nieuw en overtuigend beeld van de dubbelkunstenaar Lucebert. Niet eerder kon iemand zo zorgvuldig en verhelderend de poëzie bespreken die ontstond na het dichterlijk zwijgen dat meer dan twintig jaar duurde. Onvoorzien blijkt de sleutel tot dit zwijgen in de tekeningen van Lucebert verborgen te liggen. Wanneer het schrijven van de dichter tot stilstand komt, schrijft de tekenaar verder in een intrigerend handschrift.

Uit duizenden goeddeels onbekende tekeningen, die hij in het atelier van de dichter-schilder aantrof, presenteert Hans Groenewegen in Het handschrift van Lucebert een ruime, niet eerder geziene of gepubliceerde selectie, die licht werpt op Luceberts schrijfkunst. Hij ontrafelt de verbindingen tussen schrijven en tekenen, en toont hun wederzijdse invloed. Groenewegen wisselt besprekingen van belangrijke gedichten af met precieze beschrijvingen van een aantal van de tekeningen. Dit stelt hem in staat de verwantschap tussen poëzie en tekeningen bloot te leggen, en een nieuwe visie te ontwerpen op de lichamelijke taal van Lucebert.

Tussen de tekeningen ontdekte Groenewegen tenslotte het scenario van een film. Lucebert schreef dit scenario in 1988. Het biedt de opzet voor een film waarin hij de kern en de drijfveren van zijn kunstenaarschap zelf zou verbeelden. In Het handschrift van Lucebert onthult Groenewegen dit scenario, waarin Lucebert zich vrij en ondubbelzinnig uitspreekt over de samenhangen in zijn dubbelkunstenaarschap.

Hans Groenewegen (*1956) is dichter en essayist. Zijn poëzie is samengebracht in Grondzee (2000), Lichaamswater (2002), en gingen uit sterven (2005), en zuurstofschuld (2008). Zijn beschouwelijke essays zijn als kritieken en kronieken gebundeld in Schuimen langs de vloedlijn (2002), en in Overvloed (2005). Hij is als samensteller en redacteur verantwoordelijk voor historische publicaties over Hans Faverey: Die zo rijk zijn aan zichzelf (1997); over Lucebert: Licht is de wind der duisternis (1999); over Kees Ouwens: En gene schitterde op de rede (2002); en (met Hans Vandevoorde & Anne Marie Musschoot) over Karel van de Woestijne: Al ben ik duister, ‘k zet me glanzend uit (2007).

Extra informatie: Gebonden: harde kaft, 124 pagina's Met illustraties Verschenen: april 2009 Gewicht: 701 gram Formaat: 278 x 196 x 18 mm Historische Uitgeverij Groningen

Lees de achterkant

Groenewegen, H., Het handschrift van Lucebert Prijs Euro 35.00   In Winkelwagentje

Bij u in huis op: zaterdag Betaal vóór: 16:00

---

Taal  (Alleen deze rubriek)

Boekwetenschappen algemeen

vergroot omslag

In Winkelwagentje Bij u in huis op: zaterdag Betaal vóór: 16:00 Share |

Lisa Kuitert (redactie)

De lezende Lucebert

Bibliotheek van een dichter

Prijs Euro 32.50